Wejście na Aconcagua 6962 m npm

11 lutego mięliśmy budziki nastawione na 4 rano. Prognozy cały czas się nie sprowadzały i miało być potem tylko gorzej. Postanowiliśmy że teraz ufamy tylko swoim osądom.

Obudziłem się 1-szy i rozbudzałem kolegów: Marcina i Daniela. Powoli zaczęliśmy się ruszać - gotować wodę na herbatę etc. osobiście nie miałem apetytu i nie wiem czy coś zjadłem, chyba wypiłem trochę mleka w proszku wraz z chrupkami albo tez kisiel - nie pamiętam już teraz, byłem zaspany. Miedzy 6-7 rano byliśmy gotowi do wyjścia - jednak warunki były złe i weszliśmy z powrotem do namiotu. Wszyscy oprócz mnie zdjęli buty na dalszy odpoczynek, gdyż nie zapowiadało się być lepiej wcześniej jednak umówiliśmy się z Arturem na wspólne wyjście jeśli będzie poprawa.

Po 8rano otworzyłem namiot sprawdzić pogodę i okazało się być ok. Było słońce, mało wiatru i dobra widoczność. Zobaczyliśmy silną grupę zmierzającą w stronę góry. Po chwili pojawił się Artur i wspólnie mobilizowaliśmy się do wyjścia. Po 15-20 minutach nasza 4ka już maszerowała w szyku do góry. Zobaczyliśmy wiele zespołów, jedne grupy wyprzedzaliśmy a za pewnymi szliśmy. Ja jako jedyny tego dnia, miałem kask na głowie, na wszelki wypadek. Po ok. 2h wspinaczki dostałem silny kryzys - zakomunikowałem że zaraz zemdleję i proszę aby na mnie bardziej uważano. Zakręciło mi się w głowie i zrobiło naprawdę słabo, czułem że zaraz odjadę. Artur wziął mnie na ramie a po chwili posądził na śniegu. 

Musiałem coś zjeść i napić się gorącej herbaty. Wrzuciłem żele energetyczne oraz batony. Po chwili juz było ze mną lepiej. To był tzw. pusty żołądek. Ruszyliśmy dalej, jednak już było trochę inaczej i po trochu rozumiem to. Chłopaki zostawili mnie w tyle, czułem że obawiali się odpowiedzialności przy kolejnym moim omdleniu. Jednak ja powoli odzyskiwałem siły. W stopy było jednak zimno i po jakiejś godzinie musiałem na skarpety wrzucić chemiczne ogrzewacze. Hmmm poczułem się może trochę lepiej. Pięliśmy się do góry. Kolejny odpoczynek był przy obozie Independencia, lekki posiłek, następnie udaliśmy się do Trawersu.. Cały czas szliśmy za grupa z Anglii, którą nie wiem czemu brałem za Niemców. Warunki były ciężkie - dużo świeżego śniegu. Nie zakładałem że uda nam się wejść, myślałem sobie – idziemy jak najwyżej się da z tą grupą a później weryfikacja dalszych możliwości. Większość grup tego dnia kończyła wspinanie na początku trawersu przy tzw. skalnej bramie. Przewodnik Damon Blackband rzucił hasło - ONLY volunteers. Niemal wszyscy poszli, parę osób zrezygnowało jednak potem chyba 2 osoby nas dogoniły. Trawers był długi - taki się wydawał. Doszliśmy w końcu do Canaletty i tu pod takin nawisem skalnym zostawiliśmy plecaki, napiliśmy się, zjedliśmy. Marcin założył źle raki i jeden mu spadł. Mówie Marcinowi że odwrotnie je zamontował i będą mu dalej spadały. On troche nerwowo reaguje, nie chce wchodzić dalej przez te raki. Krzyknąłem coś na niego, wziałem jego buta i zamontowałem mu, sadząc że do szczytu powinien się utrzymać.

Tu też trafił mnie 2gi kryzys. Czułem że wszystko co mam w nosie to mi zamarzło i dostałem dreszczy, które skończyły się dnia następnego. Myślałem że do szczytu jeszcze z 1-2h i nie założyłem łapawic, co miało wpływ na lekkie odmrożenia palców. Nasza kolumna posuwała się wolno, ja marzłem okropnie, nagle widzimy a tu ludzie ześlizgują się z trasy i lecą na dół z 10-30m - na szczęście zatrzymują się w śniegu. Niektóre osoby z Anglii nie potrafiły za bardzo chodzić w rakach i też ich za bardzo wcześniej nie przetestowały. Bob Huggins cały czas nas opóźniał - on zlatuje parę razy - takie loty są naprawdę męczące. Idziemy eksponowanymi stokami ciągle do góry i ciągle w śniegu. Damon toruje trasę w śniegu czasami do pasa. Wcześniej zapowiadał trasę zyg-zakami a my „pionowo” do góry. Każe iść Bobowi tuż za sobą, lecz dla mnie wydaję się to być dalej ciężkie dla Boba. Jeśli Bob szedłby na końcu miałby juz wszystkie ślady wydeptane a za przewodnikiem, jako 2gi ciężko przebiera nogami.

W tych warunkach nie mamy wyjścia – musimy iść za Anglikami, guide zna trase a tym śniegu nie mamy żadnych szans znaleźć drogi, żadnych.

Około Canaletty krzyczę do przewodnika, że Bob ma na kijkach gumowe zabezpieczenia (dobre do Nordic walking ale nie do wspinania). Bardzo dziwne że przewodnik tego nie zauważył wcześniej !!!! Takie wspinanie stanowiło dla niego wielkie niebezpieczeństwo i pewnie Boba dodatkowo męczyło. Przewodnik usunął te gumowe zabezpieczenia i po prostu wyrzucił w śnieg. Też mnie to zdziwiło – bo w górach nie śmiecimy. Idziemy do góry i robi się coraz później - wcześniejszy optymizm zaczyna trochę blaknąć. Coraz więcej problemów, śnieg, wyczerpani Anglicy i upadki z trasy, także Marcinowi zdarzyło się zjechać w dół ale to już w drodze powrotnej.100-200m przed szczytem Bob się wyłącza - nie może już dalej iść. Widzę że paru Anglików bez raków także nie idzie dalej. Na pewno nie idzie Chris Nathigale. My przemy do góry - podobno blisko do szczytu. Ktoś rzuca hasło czy jest ochotnik do torowania drogi, przed Canalettą nawet chciałem ale teraz z tymi okropnymi dreszczami to nie ma mowy. Nie wiem kto poszedł pierwszy czy Anglicy czy też 3 Polaków z Zabrza którzy pojawili się z nikąd. Nie wiem ile jeszcze do szczytu, gdyż za każdą już zdobytą góra pojawia się wyższa. Ktoś pokonuje ostatnią lekko pionową ścianę, gdzie trzeba pomagać sobie ręcami a ja myślę na głos, mówię chyba sam do siebie, wprost żądam od niego aby krzyknął że „TO JEST TO”. Słychać okrzyk tryumfu. Tak, okazuje się być to samym szczytem i końcem wspinania. YEEEEHH.

 Szczęście ogarnia mnie juz przed szczytem a nie na nim, jeszcze 5-10min wspinania i stajemy na Aconcagua. Radość i ulga że już nie idziemy wyżej. Biała pustynia, płaski szczyt z 2-ma krzyżami, jest około godz 19:30. Grupa angielska szybko robi foto sesje i ucieka na dół - jest naprawdę późno. Także 3ka Polaków ze Śląska. Ja pod kurtką mam aparat, logo Pabianic i PTTK, jednak jest mi tak przeraźliwie zimno że nie mogę tego wyciągnąć. Proszę jedynie chłopaków o zrobienie fotek ich aparatem i jako 1-szy chyba po 10min przebywania na szczycie - uciekam z niego. Cały czas towarzyszą mi okropne dreszcze. Nie mogę dopiąć kurtki bo mi expres zamarzł od wydychanej pary. Wcześniej juz sobie zadawałem pytanie - czy warto dalej w górę, szukałem motywacji ? miałem 2 większe i parę mniejszych kryzysów i zawsze jednak w górę. Nie miałem żadnych czarnych mysli. Do tych warunków, bedąc w górach już pewien czas, przywyknąłem. Gdyby jednak to był mój np. drugi-trzeci dzień w górach mysle że był miał obawy. Pobyt w Ekwadorze dał mi dobrą aklimatyzacje i z tego powodu nie miałem większych problemów zdrowotnych. Choć oczywiście na tej wysokości liczyłem sobie 15-20 kroków i odpoczynek, polegający na doprowadzeniu oddechu do względnej normy. Przejście 15 kroków na tej wysokości to dla mnie podobnie jakbym sprintem przebiegł ok. 200m. Więc zadawałem sobie zadania - Czy dam radę do tego kamienia? Czy do tego zakrętu w śniegu?

Maska na usta, chroniaca przed zimnem i wiatrem, nie zdawała egzaminu bo się w niej po prostu dusiłem. Oddychało się cieżko.

Zejście  wiemy że będzie zaraz ciemno ale trzymamy się przewodnika i jego grupy - dało mi to olbrzymie poczucie SPOKOJU - może nawet i złudne i tym samym niebezpieczne.

Schodząc dochodzimy do Boba, który jest już niemal znoszony na rękach - baterie mu siadały z każdym krokiem. To było niewiarygodne! Dzień wcześniej rozmawialiśmy z pogodnym Bobem, a dziś widzimy proces jego gaśnięcia. Przed godzina jeszcze o własnych siłach szedł pod góre a teraz nie daje rady zrobić samemu kroku w dół. To już inny człowiek. Przez takie postępowanie schodzimy za Bobem bardzo wolno. Sądzę że w tym miejscu powinniśmy się podzielić na 2 grupy i z jednym Guidem zejsc na dół a 2 pozostałych opiekuje się słabszymi.

Nagle pojawia się nowy silny zespól 3Polakow (Łukasz, Bartek i Leszek), Łukasza pewnie denerwuje takie powolne schodzenie i jak Szymon z Cyreny bierze na plecy Boba i schodzi z nim cześć drogi. Bob dalej nie odzyskuje sił a często zdarza się tak że jak ludzie zejdą paręset metrów niżej to zaczynają już czuć się znacznie lepiej. Zapada zmrok i chłopaki z Zabrza pytają o GPS, ja mam - tylko mi baterie do niego siadły na tym mrozie - pytam innych o baterie i nic, gołymi rękoma na silnym mrozie próbuję wymienić na baterie od foto aparatu i one tez nie pracują. Zmarnowałem dużo swojej energii i czasu na to i wystawiłem gołe ręce na ten przeraźliwy mróz. Ktoś po angielsku każe iść Ścieszką, która okazuje iść pod górę. Jest to błędną trasą, trochę cennego czasu i energii zmarnowane - zawracamy - idziemy z Arturem ostatni. Chłopaki ze Ślaska pewnie zdegustowali się obrotem sprawy i zawracają do Canaletty. Przysypiają noc w pod okapem skalnym a rano dnia następnego Bartek dostaje silnych odmrożeń.

My zakładamy czołówki i znowu widzimy jak na Trawersie ludzie zaczynają zjeżdżać w dół. Okazuje się, że oni są coraz bardziej zmęczeni a paru pogubiło raki. Nachylenie nie jest juz groźne i uznajemy że nie można im istotnie pomóc. Choć dzień później w tej okolicy, w niewyjaśnionych okolicznościach ześlizguje się Leszek po czym ginie, zostaje znaleziony po paru tygodniach. Pomysłałem że Anglicy będą dalej zjeżdżać jednak wejdą na ścieżkę ponownie- uznałem że nie jest to groźne dla ich życia. Wyprzedzamy ich. Mnie już tak dreszcze opanowały że postanawiam być cały czas w ruchu. Wyprzedzam ludzi którzy trochę błądzą nie odnajdując śladów w śniegu i gnam ku innym światłom w kierunku Independencji. Uznaje, że jak oni pójdą za moim światłem to będzie to także dla nich korzystniejsze. Czuje ze siły mam, wysokość mi nie dokucza tylko to zimno. Indepencia: zaczynamy się zbierać przy rozbitej drewnianej budzie schronu wysokiego jak ziemianka - dachu brak. Wszyscy doszli i któryś z przewodników rzuca hasło - tu nocujemy - jest może około północy. Powoli zaczynamy wchodzić do ziemianki bez dachu a wkoło wichura jak 100 smoków. Z relacji innych znalezionych w necie, temperatura jaka mogła tam panować to miedzy 30 a 40st C na minus. Buda ma może 1,5m na 3m i kiedyś stromy daszek. Jest tam nas z 10 osób - nawołujemy się nawzajem i myślę ze wszyscy jesteśmy. Rano okazało się że 2gi przewodnik sprowadzili cześć osób na dół, rzucając hasło że silniejsi schodzą a słabsi zostają, ja osobiście tego nie słyszałem. 

Przed wejściem do budy, szczególnie zaintrygował mnie wzrok Andy’iego. Przeraźliwie wielkie wybałuszone oczy – niemal diabelskie. Potem dowiedziałem się że zamarzły mu powieki (niespotykane) i miał z tym takie dziwne problemy.

Ja z Arturem doczekaliśmy rana. W nocy, w budzie panował tłok i rozmieszczenie, którego nie rozumiałem - każdy miał przy brzuchu buty innych a przykryci byliśmy tropikiem namiotu, który hamował trochę impet wiatru. Gdyż nie mieliśmy dachu. Bob w nocy jeszcze był świadomy - krzyczał że chcemy go zabić, kopał nas - on miał raki na nogach wiec kopnął mnie raz w oko i w brzuch - zgłosiłem pretensje do przewodnika - który tak źle nas rozmieścił. Przewodnicy krzyczeli aby nie zasypiać i systematycznie poruszać wszystkimi palcami. Nocy nie przespałem, może krótkie drzemki i cały czas miałem dreszcze, dusiłem się z ciężkim oddechem pod płachtą namiotu. Mysłałem także że nasze plecaki posłusłużą jako dachówki w tej budzie – to aż się prosiło do zrobienia i zabezpieczyło by może trochę nas od wiatru. Wcześniej do namiotu zabrałem folie NRC, trochę batonów, w nocy chciałem się owinąć i zjeść coś. Zapaliłem czołówkę ale jednak niczego nie mogłem znaleźć. Potem nie mogłem zgasić czołówki która paliła się do rana – ktoś miał pretensje że w budzie palę światło, gdy inni drzemią. Próbowałem zdjąć kask, czołówkę i okulary i to wszystko mi się popłatało tak że zostało do rana, kiedy mogłem już to wszystko uporządkować. Przewodnik co jakiś czas krzyczał na Boba - że to co robi to wszystko dla jego dobra. Uważam, że Bob powinien być otoczony naszymi ciałami dla utrwalenia ciepła. W nocy, guide dawał jakies lekarstwo Bobowi ale czy one je spożył?? Nie wiem. Stan Boba się pogarszał, czy to był obrzęk mózgu czy totalne wyczerpanie, nie wiem. Po jakim czasie Bob umilkł, pozostał już w śpiączce z której nie wyszedł.

Rano o 7 miał być helikopter po Boba, przewodnik dzwonił co jakiś czas, jednak chyba nie mówił nam do końca prawdy - helikopter tego dnia miał nie wylecieć. Także i dnia poprzedniego wieczorem, kiedy to miał zabrać Boba. O 8rano także nie było helikoptera. Śmigło miało być wybawieniem, miało zabrać Boba a ja liczyłem, że ratownicy dadzą nam ciepłe napoje oraz kanapkę czy czekoladę na wzmocnienie, a potem zejdziemy na dół. Byłem wściekły że helikopter nie przyleciał. Bob cos charcze, mamrocze nieprzytomnie. Jest wybudzały, szarpany (dziwne człowiek w śpiączce ma wstać i schodzić na dół??), niemal wywleczony z budy, z twarzą na zimnym kamieniu - dostaje jakiś zastrzyk, igła się łamie, widzę jego gołe plecy na tym mrozie. Bobowi podawany jest tlen ale myślę że to już za późno na to działanie. Może wczoraj wieczorem gdy zaczął mówić coś mało sensownie, wtedy tlen by mu się przydał. Wysokościówka jak uderza też często świadomość człowieka, przy braku tlenu, płata różne figle. Ciężko jest patrzeć w kierunku Boba - umierał nieprzytomnie, w mało ludzkich warunkach. Potem trafia z powrotem do namiotu. Wiecej troszczy się o niego przewodniczka kobieta. Sądzę że Bob jeszcze wczoraj w nocy powinien być zawinięty w namiot i sprowadzony na dół do Collera lub Berlina. Może to by coś pomogło, potem się dowiedziałem że niemal równocześnie z Bobem w Berlinie umierał na obrzęk mózgu 39 Czech. Więc pewnie najlepszym rozwiązaniem byłby helikopter, ratownicy potem tłumaczyli że warunki na śmigło były fatalne.

Wcześnie rano, Damon kazał wszystkim założyć raki i oczekiwać na zejście na dół. OK 10-11 godz. po kolejnej próbie ściągnięcia helikoptera dowiadujemy się że może być on za 2-3 godz. Z Arturem niemal od rana jesteśmy w stanie lekkiej hipotermii. Ja juz zasypiałem w dreszczach siedząc oparty o budę. Przewodnik zrobił wszystkim gorący słodki napój. W tamtych okolicznościach była to dla mnie ambrozja. Z Arturem postanawiamy, że nie czekamy dłużej jak zamarzniemy, tylko schodzimy - nawet zasypanym szlakiem w dół. Ruszamy i także w dół torujemy szlak, początkowo ja ale potem się zmieniamy. Na szczęście co jakiś czas spotykamy trasery (kolorowe flagi – oznakowanie trasy) i to mnie wzmacnia na psychice. Widzimy 2 osoby idące pod gore i to nas napawa optymizmem. Kto do diabła idzie w takich warunkach na górę - myślę sobie. Po jakim czasie się zrównujemy, to są 2 policjanci i wiedzą że jesteśmy Polakami, pytają o Boba - mówię że jest umierający oni zrozumieli że juz umarł - tłumacze że nie i że czeka na śmigło. Nagle oni mówią ze spokojem - dziś nie będzie żadnego śmigła - przez myśl przychodzi mi prosta zależność - brak śmigła to śmierć Boba. Potem dowiadujemy się że Bob zmarł niedługo po naszym wyściu a w Independencji rozgrywał się kolejny dramat. Chwile po nas do schronu dociera Łukasz i odmrożony Bartek. Łukasz zawraca na trawers w poszukiwaniu zaginionegoLeszka, który był sprawny i szedł na końcu grupy. Jeszcze trochę na niego czekali potem – ale w końcu zeszli w dół aby ratować odmrożonego Bartka.

Idziemy dalej w dół a śnieg coraz głębszy, widzimy już camp Collera - optymizm na maxa, jednak zmęczeni te ostatnie zaspy pokonujemy z trudem. Wreszcie namiot, śpiwór, woda a potem ciepła herbata. Sprawdzam stopy i ręce czy nie odmrożone - są OK - zasypiam. Potem ponowne gotowanie wody i upragniony szampan – czyli znaleziona butelka coca-coli. Zamarzła nam w plecaku wiec ją próbujemy w gorącej wodzie rozmrozić. Toast takim trunkiem i jak on smakował na 6000m. Po południu nieudana próba zejścia z Collera. Zwinęliśmy namiot w silnej zamieci śnieżnej i podjęliśmy próbę zejścia. Okulary ani gogle nie pomagały w widoczności. Wiało niemiłosiernie i sypał śnieg, widoczność mała. Szukamy trasera który określał miejsce zejścia z Colera, po kilku próbach znaleziony, choć był tylko parę metrów od nas. Idę pierwszy na dół, zejście już na czworaka bo wiatr silnie buja. Widzę jak inni ludzie podchodzą do góry od strony Berlina i im się udaje wejść na ten próg skalny. Mnie także udaje się pokonać te 2 półki skalne. Jestem już na ścieżce. Jednak chłopaki po przeforsowaniu 1szej półki rezygnują z wejścia na 2gą, machają do mnie o zawrócenie. To był okrutny wysiłek i na nic. Wydłubuję co jakiś czas lód z rzęs i powiek, więc jednak z powrotem do góry ehh. Rzeczywiście, okazuje się łatwiej wejść jak zejść. Idziemy prosto do rangerów w blaszanym namiocie. Siedzimy trochę, pijemy herbatę i prosimy o pomoc w rozbiciu ponownym namiotu. Znowu wracają dreszcze. Namiot udaje się ustawić jednak dzisiejszy wysiłek przy jego składaniu, przy tak silnym wietrze, dał nam się we znaki. Zmęczenie duże więc szybko do śpiwora.

Coller -> Nido de Condorez

13 lutego rano po złożeniu namiotu idziemy za pewną grupą z innym przewodnikiem do zejścia. Jest słonecznie, lekko wietrznie ale nadal zimno. Przewodnik wszystkich prowadzi niemal pionowo w dół po śniegu. 

Część osób, ja także, przewracamy się co jakiś czas ale niemal po ponad 2h jesteśmy w Nido. Robie ostatnie zdjęcia moim aparatem po czym ginie mi on w niewyjaśnionych okolicznościach przyrody. Artur schodzi do Mulaz a my zwijamy depozyt z Nido, w tym idziemy zapełnić nasz Shitbag - pusty to kara ok 500 peset arg - ponad 120 USD. Ciężko i wolno nam to wszystko idzie. Nie mogąc przejść przez zaspy, po prostu przewracam się i turlam, może właśnie tutaj gubię aparat. W końcu dochodzimy do baraku rangersów, spotykamy rozbitą grupę angielska, przewodnik coś krzyczy, że zostanie aresztowany. My prosimy o ciepła wodę, cukierki. Trochę się wzmacniamy, ja zapytuje argentyńskiego przewodnika czy nie znalazł czasem aparatu. Jednak on mnie zwymyślał po angielsku - że on stracił człowieka a nie jakiś fu... foto aparat. Ma racje, moje problemy to nic. Schodzimy z Anglikami jednak oni są szybsi tym razem a nam idzie to wszystko bardzo bardzo wolno. Część z nich oddała bagaże porterom. Po drodze spotykam wielu Polaków, którzy wzmacniają mnie nawet słodka herbatą - zwłaszcza Tadziu z PKA - wielkie dzięki. Spotykam także Marcina Helaka, rozmawiamy i także się wzmacniam. Gratulacje od Ryszarda Pawłowskiego - ostatniego partnera Kukuczki. Jego grupa właśnie idzie szturmować szczyt, są silni i zdrowi tak jak my tydzień temu. Widziałem foty z wejścia parę dni po nas – na szczycie było już niewiele śmiegu

Z relacji Marcina Helaka

Gniazdo kondorów
Niedziela przyniosła piękną pogodę, która motywowała, albo inaczej -
nie zniechęcała do wyjścia z namiotu. Bezchmurne niebo i "lampa" nie
zachwycały, bo palące słońce to nic przyjemnego, ale lepsze to, niż
burza śnieżna. Noc była spokojna, więc i spokojnie można było spać.
Pełni optymizmu spakowaliśmy plecaki, zwinęliśmy namioty i ruszyliśmy
w stronę flagi argentyńskiej powiewającej na Nido de Condores. Po
drodze minął mnie Rysiek Pawłowski, z którym znów udało mi się chwilę
porozmawiać. W pewnym momencie usłyszałem jak ktoś woła do mnie
pytająco - Marcin Helak? - Tak - odpowiedziałem zdziwiony, że ktoś na
drugim końcu świata zna mnie po nazwisku. Tą osobą był Robert Lewera,
z którym to początkowo tworzyłem plan wyprawy. Gdy przyjrzałem się
jego twarzy, przeraziłem się. Nos i usta były niemal czarne z powodu
odmrożeń jakich doznał. Kompletnie odwodniony padł przede mną prosząc
o coś do picia. Podczas pobytu w obozie III był świadkiem agonii
australijskiego wspinacza, przez co spędził tam dzień dłużej. Jak się
później dowiedziałem lekarz w base camp'ie zabronił Robertowi dalszego
schodzenia i został przetransportowany helikopterem do szpitala w
Mendozie. Z obozu I wyszliśmy o godz. 12:30, a na miejscu byliśmy parę
minut po 17:00. Trafiliśmy akurat na akcję ratunkową, podczas której
śmigłowiec zabierał najprawdopodobniej żywego wspinacza na dół. Z
resztą statystyki jakie do nas dotarły były przerażające. Podczas
naszego pobytu w górach zginęły już dwie osoby, kolejne dwie dostały
obrzęku płuc, Robert z odmrożeniami trafił do szpitala i wspinacz,
zabierany na noszach na naszych oczach. Nie wpłynęło to pozytywnie na
moje wyobrażenie o wspinaniu.

Poprzednio trasę NIDO – MULAS zrobiłem w 1,5h a teraz chyba w 6h MASAKRA 

MULAZ

W ostatniej fazie zejścia z góry, już w bazie głównej, po zejściu do namiotu ok. godz. 19 poszedłem sprawdzić swój odmrożony nos. Umówiliśmy się z chłopakami że idziemy zjeść hamburgera. Spytałem czy może poszli by najpierw ze mną do lekarza, nikt nie chciał. Myślałem, że dostanę jakąś maść, leki, opatrunek, jednak lekarz zalecić natychmiastową ewakuacje na dół helikopterem. Tak jak stałem – zostałem sprowadzony wraz z wieloma osobami do Mendozy – ok. 250km od bazy przy Aconcagua. Lekarzom podałem imiona kolegów do zabezpieczenia bagażu oraz moją wagę potrzebna do transportu helikopterem.

  

Lot helikopterem nie trwał długo ale był ciekawy. Lecieliśmy wąwozem, dolina rzeki Horcones, w głośnikach muzyka i komendy po hiszpańsku (pomyślałem sobie – jak na filmach o wojnie w Wietnamie)

Następnie czekanie z innymi poszkodowanymi w kontenerze w Peninentes na transport do szpitala. Jako nieliczny miałem ręce sprawne i przygotowałem dla chłopakom (Anglicy i Polak) suchary z dżemem, które wkładałem im usta gdyż ręce mieli w bandażach. Pojawił się nagle właśnie Bartek z Zabrza z fatalnymi odmrożeniami twarzy oraz wszystkich palców. Początkowo mówił po angielsku ale rozpoznałem w nim jakis element polski i rozmawialiśmy już po polsku. Bałem się że mu jakiś odmrożony palec przy mnie odpadnie gdyż chłopak był w szoku i operował palcami tak jakby miał je zdrowe, martwił się że śmierdzi bardzo. Każdy z nas przywykł do smrodu przebywając na wysokości bez odpowiedniej higieny - po prostu po jakimś czasie smrodu się nie czuło albo tez tak mi się wydawało.
Po ok. 2h część osób została zabrana - pewnie karetką a my przez Emanuela (menedżera z Los Pugious) autem do jego firmy mularskiej. Poprosiliśmy o wodę i czekaliśmy na kolejny transport do Mendozy. Po ok 1h zabrał nas prywatnym autem jakiś jegomość. W drodze do Mendozy kupiliśmy sobie kanapki i coś do picia. W samej Mendozie kierowca nie mógł trafić do szpitala. Jednak ok godz. 2 w nocy zostaliśmy przyjęci i zbadani. Ja i jeden z Anglików zostaliśmy zwolnieni do hotelu. Szukałem wolnego miejsca w hostelach i znalazłem w końcu w Hotelu Milena ok. godz. 4 rano zasnąłemW szpitalu byłem ok. pół godziny i lekarz przepisał mi maść z antybiotykiem.

Zaraz miałem lot do Polski i już w Polsce dowiedziałem się że „koledzy” zostawili mój bagaż w Los Penitentes – tuż po zejściu z Doliny Horcones. Zostałem wiec bez bagażu, butów, telefonu komórkowego, etc etc. ....Taki przykry akcent na koniec wyprawy i niespodzianka która przytrafiła mi się od moich partnerów górskich. Nigdy bym się tego nie spodziewał ale jednak, próbuję sobie jakoś logicznie uzasadnić ich postępowanie ale nie znajduję odpowiedzi – jak oni mogli mi to zrobić. Wspólna przygoda życia to za mało aby podjąć trud zabezpieczenia rzeczy po mojej natychmiastowej ewakuacji.

Przy zejściu z góry dowiedzieliśmy się że 65letni Bob z Australii zmarł jednak w Independencji 12 lutego około południa. Powinien być on wcześniej zawrócony z drogi przez przewodnika i sprowadzony na dół. Wielu chłopaków z Anglii z tej ekipy doznało odmrożeń a przewodnik grupy (Anglik) został aresztowany, w mojej ocenie źle poprowadził zespół, naraził osoby na odmrożenia.

Ekwador wulkany, dżungla, rafting

Projekt wyprawy 2011-01-20 21:12:51

Celem wyprawy jest wejście na jedne z najwyższych wulkanów w Ekwadorze w tym Chimborazo 6 268,2 m n.p.m. oraz Cotopaxi  5897m n.p.m. Chimborazo uznawany jest za szczyt najbardziej odległy od środka Ziemi. Warunkuje to znaczna wysokość i bliskość równika. Cotopaxi z kolei należy do jednych z najwyższych na świecie.

Po zdobyciu ww szczytów dalsza wyprawa będzie kontynuowana w Argentynie. Tutaj naszym celem jest wejście na najwyższą górę półkuli południowej – Aconcagua 6962 m n.p.m. W tym przejście malowniczej doliny rzeki Horcones 

ekwador poczatek 2011-01-23 17:03:56

hey
zajechalimy i jestemy teraz w QUITO, bagaze sa ,optymizm tez, temperaturawysoka jak i wilgotnosc powietrza wysokka.
szykujmemy ttansport do el chaupi gdyz nasz ostatni samolot sie opoznil a nasz Bladimir sie nie pojawil.
malo kto gada po angielsku ale pismem na kartcei komrce negocjujemy ceny
uwaga woda spuwajac sie kreci w lewa strone a slonce rusza sie 2ga strone
robson
<
Pokaż Ekwador zarys trasy samocodowej bez dojazdu do Chimborazo i Cotopaxi na większej mapie

teraz ja: mamy szczescie i to od poczatku.Bagaze niezaginely,na lotnisku nikt nas nie okradl, w samolocie mialam obok siebie wolne miejsce(jedyne wolne w samolocie -dlategomoglam siewylozyc i wyspac. a przezylismy dwie noce wylecielismy opolnocy z madryru,po czym po szesciu godzinach znowu zaczela sie noc.jedzenie w samolotach smaczne, obfite, troche dziwnie patrza na nasze gorskie ciuchy,wielkie buciory, a inni w sandalkach. Teraz juz na ziemiekwadorskiej,czuje te fajniutkie emocjie.Zwyczjnie buzia juz sie smieje. Fajnie jest. noi oczywiscie znalzazlamw ostatnimsamolocie 5 pesos. dobrze siezaczyna .Wiadomokto pisal Renata

szachciok...W mADRYCIE stanoem oko w woko z besti z Rosji ,byl piekny jak nimfa wodna zuroczyl mnie ,
przekazcie info zainteresowanym
3macie za nas kciuki i wulkany juz jutro ILINIZAZ

ekwador 2 dzien 2011-01-24 23:08:24

wczoraj po wylladowaniu w quito poszlismy na zakupy i wynalesmy taxi do el chaupi <czyt.czalpi> w quito niemal na rowniku slonce ostro swiecilo i moze dalo tylko 20cm cienia

nastepnie z taxi driver o imieniu Horhe poledzilimy troche po quito a nast do machachi <macziaczi> tam ciekawe klimaty folkowe  - np kobiety w kolorowych strojach i w kapeszuach meskich - tradycja. w el chaupi 14 godz - wsioka polozona na 3300m npm nazwa hostelu lhovizna - czyli mzawka

poszlismy spac wczesniej ok 18 i spalismy moze do 1 w nocy jednak jakos przemeczylismy noc do 5 rano

pobudka i akcja el corazon - szczyt o wysokosci zblizonej do mont blanc 4800 m

dla mnie bylo ciezko ale udalo nam sie zdobyc szczyt, slonce troche spieklo ale spox, tlenu brak bylo, bol glowy ale udalo sie 

jutro juz troche wyzszy szczyt - iliniziaz, zobaczymy, idziemy zaraz spac bo o 4 30 pobudka

aha tu mamy 6 godz roznicy i udomionone lamy w zagrodach, owocy mnostwo i wilgoci takze

ilinizaz- machachi 2011-01-26 16:54:57

wczorajbylismy na ilinizaz 5125m
to jest dlamnie do tej pory najwyzsza gora , ciezko  bylo ale juz bez bolu glowy i innych dolegliwosci, przy wierzcholku musielismy zalozyc raki bo byl ostry podjazd w gore w sniegu, zejscie bylo takze bardzo meczace bo dlugie, z reszta pobudka byla o 4rano a na szlaku bylismy 5 50,
na trasie na bylo wiele zespolow a my zaprzyjaznilismy sie z jednym gdzie quidem byl kolo o iminiu Stalin, podobno u nich to norma takie imiona jak Lenin, stalin, Borys ...zreszta nasz opiekun w el chaupi ma na imnie wladimir.

byl zespol szwajcarki z przewodnikem i niemiecki, spotkalismy takze  artura - ktory wczesniej byl naszym zespole jedkan bybral solo,
teraz siedzimy w machachi i troche restu a po poludniu jedziemy pod Cotopaxi tam idziemy do schroniska spimy do godz 24 i rozpoczynamy wejscie na wulkan
tutaj w tej strefie slonce chyba zawsze wschodzi o 6 rano a zachodzi punkt 18, teraz w ok 11 godz swieci silnie
wczoraj zrobilismy sobie takze uczte z lokalnych owocow, niespotykane w polsce

zaraz wyjzedzamy do el chaupi - nastepny kontakt moze za 2 dni

cotopaxi day 2011-01-28 03:11:11

po spacerze w Machachi szybko sie spakowalismy i pojechalismy do parku narodowego cotopaxi, czynnego do godz 15

nastpenie po wypakowaniu z pickupa - wnieslismy bagaze do schroniska ktore znajduje sie na wys 4810 m - tyle co mont blanc

zajelo nam to ok pol godz jdnak wchodzilismy w burzy gradowej - lekkiej

plan dzialania byl nastepujacy wraz z realizacja: szybkie jedzenie i spanie ok godz 18 !!!! zle sie spalo na tej wysokosci i przy halasie innych  wspinaczy. o godz 23 pobudka , sniadanie - posilek i juz ok 1 w nocy - jazda do gory

jeszcze nigdy tak nie dzialalem w gorach, piersze zespoly wyszly przed polnoca

trasa byla ciezka, wsrod szczelin lodowych i murow lodowych ok godz 7 15 stanelismy na szczycie ,

najwyzszy czynny wulkan swiata zdobyty, z reszta to jest moja najwysza dotychczasowa gora - 5897 m npm, stozkowaty wulkan w kztalcie piramidy, podobno ladniejsz od aconcagua

zejscie juz w duzym sloncu - ktore topilo z nas ostatnie poty

wiekszosci zespolow udalo sie wejsc na gore , choc wczesniej statystyki byly ok 10 proc szans

w el chaupi bylismy ok 14

jutro dzien odpoczyku

rest day before Chimborazo 2011-01-28 19:57:42

dzisiaj jest dzien odpoczynku myslelismy wczesniej pojechac do banios (takie termy) albo do wulkanu z jeziorkiem i zobaczyc stara wioske autochtonow, jednakze jestesmy po prostu na maxa zmeczeni i spimy ..zreszta wszyscy poza mna maja biegunke ale ja mam za to katar ehh troche o wczoraj: w schronisku spotkalismy starych znajomych czyli Stalina z 2ka bosniakow, im takze udalo sie wejsc na gore, wchodzac nad ranem widzielismy niebo pelne gwiazd jednych inntch jak te na naszej polkuli, w oddali migotaly swiatla quito oddalonego chyba z 70km, droga byla ciezka -zamarzla nam woda w camel-bagach, wzmacnialismy sie batonami czekoladowymi oraz zelami energetycznymi - one duzo pomogly i dalismy rade dostac sie na szczyt, na szczycie zrobilismy sesje zdjeciowa troche pojedlismy i w wielkim sloncu zeszlimy na dole w schronisku spotkalismy polaka z radomia ale tylko chcial poatrzec na Coto, porozmawialismy tazke z amerykaminem polskiego pochodzenia ktory gra w polskiej druzenie w nowym yorku dojechawszy do el chaupi zastalismy liczna 20 osobaowa grupe polakow z PKA, oni dzisiaj wybrali sie na illiniziaz podzieleni na 2 grupy, tylko ze dzis pada ehh. a my jutro przenosimy pod chimborazo tam mamy wynajetych przewodnikow ktorzy powinni bezpiecznie wprowadzic nas na gore, w niedzile wieczorem powinismy byc w banios - termach a potem to juz quito

rest day oraz Cimborazo day 2011-01-31 01:17:50

niestety dzien odpoczynku byl wybitny w wydarzenia. grupa z polski wspinala sie na Illiniziaz (na ktorym wczeniej bylismy) w bardzo zlych warunkach, ratownik gopr-u wypial sie z liny na szczycie i tyle go widzieli zywego. poszukiwania traly caly dzien i noc. grupa ratownikow z quito przybyla do el chaupi -podalismy im wszystkie szczegoly zaginiecia. w sobote rano ratownicy powiadomili o odnaleziu ciala zaginionego...atmosfera troche przygasla
w piatek wieczorem w el chaupi obyl sie lokalny festival - muzyka oraz miejscowe strroje ludowe - bylo przepieknie. zabawa trwala do polnocy moze jednak my wrocilismy do domu o 19 aby przygotowac sie do chimbo

chimborazo day - pozegnanie z wladymirem gallo i jego rodzina bylo wzroszajace - ten czlowiek pomogl nam poruszac sie po ekwadorze - polecam jego uslugi (sluze kontaktem)
do parku zawiezli nas 2aj przewodnicy milto i rafael i tak: nocleg na 5000 m npm, ok 17 kolacja , spanie do 22 godz i wyruszenie na gore o 23!!!!!! jeszcze tak dziwnej akcji gorskiej nie mialem. spanie bylo dziwne - nie moglem zlapac oddechu dobrego ale cos ta spalem, potem przewodnicy przygowowali kolejny posilek i w droge
po ok 1 godzienie odpadl robert, ja sie troche kiepsko czulem ale kontynuowalem wspinanie. pare osob zawrocilo, quide z robetem wricil do schroniska a adam przylaczyl sie do nas...wiec rteraz przewodnik mial 3 na linie a to duzo. wspnaczka byla po lodowcu gladkim o duzym nachyleniu bez zadnych wyplaszczen 45- 60 stopni. wraz z wysokoscia rtracilem sily i tak przy ok1,5 godz do szczytu odpadlismy ... nie mialbym sil juz wracac etc... chociaz quide sciemnial i mowil ze do wierzcholka jest 2,5 godz ...stalo sie..zabraklo nam niewiele do wejscia na najwyzszy wulkan swiata oraz najdalej oddlalony punkt od srodka ziemi ehhh kieds tu wrocimy
teraz jestemy w banios co znaczy takze lazienki oraz termy - po poludniu moczylismy sie w goracej wodzie wypluwajcej z czynnego wulkanu TUNGURUHUA ponad 5000 m ....a my w dolinie w hostelu gdzie wyczytalismy info ze w miescie moze byc w kazdej chwili ogloszony alarm wulkaniczny oraz deszczowy, ktory powoduje splyw ziemi z bokow wzgorz ..ehhh ciekawie :)
PS jutro jedziemy do dzugli rownikowej

dzungla 2011-02-01 22:34:10

wczoraj mielismy wyprawe calodniowa do prawdziwej dzungli amazonskiej. nasz odkryty bus wystartowal rano ok 9 zaloga mieszana, wikszosc to byla grupa arg z buenos aires, mama + corka z austalii oraz rodzinka z portugalii. w tym busie wywialo nas pozadnie. po ok 2 godz zajechalismy nad punkt widokowy nad szeroka dolina rzeki ktora wzbiera podczas opadow (widzilismy droge i mosty zniszczone przez nia)

nastepnie zajechalismy do parku gdzie leczone sa ranne malpy z dzungli, troche poskakaly po nas,

nakarmilismy je oraz zrobilismy maly spacer w dzungli, bylo juz goraco, wilgotno i ciemno. wczesnniej podczas jazdy moglismy wejsc juz na dach naszego busa co juz nas troche schlodizlo. juz potem pojechalismy prosto do pktu trasy gdzie zaczynala sie sciezka w dzungli. przewodnik poinforowa ze nie wolno zbaczas ze scieszki i dotykac innych rozlin. kazdy z nas dostal pare kaloszy oraz plaszcz przeciwdeszczowy - co by nas chronilo przed deszcem i innymi stworzeniami, zostalismy wymalowani we wzory z wyciacgu jakies rosliny a potem juz w samej dzungli moglismy wysmarowac twarz specjalna glinka, przewodnik pokazal nam mrowki ukryte w lisciach ktore mozna jesc - smakowaly troche limo, moglismy wyprobwac liany i pobujac sie na niej, na koncu scieszki doszlismy do wodospadu z malym oczkiem wodnym - niemal kazdy z nas wszedl do wody i poczul jak woda z ok 30 m uderza w glowe i po reszcie ciala - wrazenie niezle, kolejny przewodnik pokazal jak wykonac male tatoo z paprroci.

po tej wycieczce pojechalismy na lunch  do osiedla gdzie mozna w dzungli przenocowac na domach na palach. przy obiedzie zaprzyjaznilismy sie z argetynczykami - temat sportu, wakacji etc zblizyl nas. 

nastepnie mielismy splyw drewnianymi dlubanymi lodzami ktore sterowali indzianie - chyba Suarez, plynac obserwowalismy faune i flore dzungli, widzelismy bananowce, orchidee nad nami lataly kondory

po spywie zostliamy przewiezieli do wioski gdzie zostalismy przywitani przez miejscowego szamana, nosil specyficzne stroje byl wytatuowany ale taki byl juz ucywizowany, ciagle palil papierosy i mowil do nas w keczua i po hiszpansku...byl na swoj sposub odmienny. nastepne zaprosil nas na pokaz leczniczy - nad 2ma osobami zostal odprawiony rytual - narzedziami byly kamienie, rosliny i dym z papierosow. po ceremoni moglismy zakupic paciorki i inne drobiazgi z wioski

wracajac busem na wesolo rozpoczelismy spiewy miedzy naszymi grrupami arg - pol -austr a na koncu wszyscy spiewalismy wspolnie beatlesow. w hostelu wylismy pozno wieczorem

rafting in the jungla 2011-02-01 22:50:11

rafting

udalo nam sie tanio wynegocjowac rafting ponad godzinny na jednej z rzek (klasa 3+, rapid 4)

wlasnie dzisiejszy dzen na to przeznaczylismy. start ok 10, wyjazd nad rzeke ok 1 godz, instruktarz: forward, back, position, inside, left/right back etc

przebralismy sie w pianki, kaski oraz kapoki i do rzeki. plynalem po raz 1szy, wrazenia super, rodeo na falach rzeki, skoki, ataki na fale, zalewani woda - nie dalismy sie wywrocic, chociaz x przy wirze o malo nas nie wywroclilo, ja zgubilem x wioslo ale ogolnie sternik byl znas zadowolony, zabawna sytuacja pojawila sie gdy sternik pozwolo na glebokiej wodzie wskoczyc do wody i tak wszyscy oprocz Renaty wskoczyllismy do wody a kiedy bezpieczny kawalek rzeki konczyl sie sternik krzyknal RENATA RESCUE  ona po prostu takze wskoczyla do wody, zdezorientowany sternik poczal szybko nas wylawiac z rzeki ...smialismy sie po tem z tego niezle...ale najfajniejsze byly tzw ataki na fale oraz wspolny okrzyk zalogi po udanej akcji i wspolne uderzenie wioslami.

po raftingu obiad w cenie i powrot do hostelu

teraz przygotowujemy sie do wyjazdu do quito a nastepnie do argnentyny...w quito zamierzamy pojechac do mitad del mundo - czyli na rownik tam gdzie cejrowski robil program

dodam ze jak wracalismy z chimborazo, pod sama gora spotkalismy grupe miejscowych keczua ktorzy odprawiali swoje obrzedy pod chimbo- jakas dziwna miescowa msza

argentyna 2011-02-07 19:54:03

jestesmy juz w argentynie w plaza de mulaz na 4300 m tak okolo

wlasnie pisze chyba z najdozszego lacza netowo-satelitarne

przelot z ewadoru szybki bo w nocy a wczesniej bylismy w mitad del mundo gdzie cejrowski robil prOGRAM

doline horcones przeszlismy w 8 godzin a juz wczoraj bylismy w nido de condores gdzie spalismy

moja silniejsza grupa poszla w stylu alpejskim na szczyt - jeszcze sie z nimi ni ewisdzialem ale wszytko powinno byc ok

w srode jest przewidziana wysmienita pogoda wiec my startujemy tzn ja z grupa marcina ktoreg wczesnij poznalem w PL

wszystko gra odezwe sie po probie wejscia na szczyt

aconcagua 2011-02-14 17:52:42

Agencja Aconcagua expedition 2011 uprzejmie informuje ;)
dnia 11 lutego, Robert Lewera - jako prawdopodobnie pierwszy pabianiczanin stanal na blisko 7 tysieczniku, pewnie nikt z jego miasta nie byl wyzej na Ziemi do tej pory :)
Aconcagua zostala zdobyta po zalozeniu obozow w nido de condorez na ok 5600 m npm a nastepnie plaza coller na ok 6000 m npm. wejscie na szczyt mialo miejscie ok godz 19-20. caly masyw byl w sniegu wiec tym razem nie byl to Kamienny Straznik lecz sniezny i mocno wietrzny


warunki ciezkie ale udalo sie, wchodzilismy niemal zima za przewodnkiem z anglii i jego grupa, szlak zostal przetarty wlasnie przez niego, zejscie odbylo sie z opoznieniem gdyz wlasnie w grupie angielskiej byl wypadek, musielismy przymusowo nocowac na ok 6300 m npm, wiele osob z ekipy ang doznalo odmrozen palcow, ja osobiscie lekko nosa
przy zejsciu gratulowal mi sam ryszad pawlowski - ostatni partner kukuczki, ktory wlanie ze swoja ekipa rozpoczynal akcje gorska, w placa de mulaz duzo polakow chyba ze 30 proc
jutro lot o godz 11:05

wiecej info w PL